در كتاب آفرينش و صحيفهء الهيّهء تكوين از آفريدن هيچ چيزى كه داراى غايت و نهايتى باشد و بر اساس حقّ در حركت باشد ، دريغ ننموده‌ايم ؛ و جهت آن همين است كه كتاب تكوين قصورى ندارد و در آن عبث و بيهودگى وجود ندارد . چون اين كتاب همان كتابى است كه دربارهء آن ميگويد : هذا كِتابُنا يَنْطِقُ عَلَيْكُمْ بِالْحَقِّ « 1 » . « اينست كتاب ما كه با شما به حقّ سخن ميگويد . » و حقّانيّت اين كتاب ، ايجاب مىكند كه اختلافاتى كه در بين موجودات ذىحيات هست ، و بعضى را جنبنده مىكند و بعضى را خزنده و بعضى را پرنده و بعضى را شناور ، و بواسطهء اين اختلافات داراى أشكال و صور مختلفى ميگردند و داراى أفعال و خواصّى مىشوند كه هر يك از اين امّت‌ها را از غيرش جدا مىسازد و متمايز مىكند ، آنها را لغو و باطل نكند و بيهوده و عبث نسازد . بلكه اين اختلافات هر يك به نوبهء خود در وصول به غايت مؤثّر باشد ، و در رسيدن به كمال مطلوب هر شيئى نسبت به خودش ، و نهايت حركت اختصاصى هر يك مفيد واقع گردد ؛ بدون آنكه قبل از رسيدن به غايتِ مطلوب ، در بين راه آنها را دستخوش هلاك و بوار سازد و به ديار نيستى و نابودى گسيل دارد . و گرنه اين اختلاف در موجودات باطل بود و در كتاب الهى تفريط و كوتاهى و قصور مشاهد مىشد و به اتقان و استوارى آن

--> ( 1 ) صدر آيه 29 ، از سورهء 45 : الجاثيَة